کسانی که تفکر در آفرینش برایشان سودی ندارد
خداوند به پیامبر(ص) میفرماید: به مردم بگو درست بنگرید و ببینید که آسمان و زمین چه نظام حیرتانگیز و شگرفی دارد اما چه میشود که در آیاتی میگوید: تفکر در آفرینش آسمانها و زمین برای بعضی افراد سودی ندارد!
به گزارش خبرنگار آیین و اندیشه فارس، خداوند متعال در آیات مختلف قرآن کریم، همواره انسانها را به تفکر و دقت در خلقت آسمانها و زمین دعوت کرده است. آیه 101 سوره مبارکه یونس نیز به همین موضوع اشاره دارد اما با این تفاوت که این آیه به صراحت بیان میکند که نشانههای خلقت برای آن دسته از افرادی که ایمان نمیآورند سودی ندارد.
قُلِ انظُرُواْ مَاذَا فِی السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضِ وَمَا تُغْنِی الآیَاتُ وَالنُّذُرُ عَن قَوْمٍ لاَّ یُؤْمِنُونَ
بگو نگاه کنید آنچه را (از آیات خدا و نشانههاى توحیدش) در آسمانها و زمین است، اما این آیات و انذارها به حال کسانى که ایمان نمىآورند (و لجوجند) مفید نخواهد بود.
تفسیر
در آیات گذشته سخن از این بود که ایمان باید جنبه اختیارى داشته باشد نه اضطرارى و اجبار، به همین مناسبت در نخستین آیه مورد بحث، راه تحصیل ایمان اختیارى را نشان مىدهد و به پیامبر صلى اللّه علیه و آله و سلّم مىفرماید: به آنها بگو درست بنگرید و ببینید در آسمان و زمین چه نظام حیرت انگیز و شگرفى است که هر گوشهاى از آن دلیلى بر عظمت و قدرت و علم و حکمت آفریدگار است. «قُلِ انظُرُواْ مَاذَا فِی السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضِ وَمَا تُغْنِی الآیَاتُ وَالنُّذُرُ عَن قَوْمٍ لاَّ یُؤْمِنُونَ»
خداوند متعال میفرماید: این همه ستارگان درخشان و کرات مختلف آسمانى که هر کدام در مدار خود در گردشند این منظومههاى بزرگ و این کهکشانهاى غول پیکر و این نظام دقیقى که بر سراسر آنها حکم فرما است، همچنین این کره زمین با تمام عجائب و اسرارش و این همه موجودات زنده متنوع و گوناگونش، درست در ساختمان همه اینها بنگرید و با مطالعه آنها به مبدأ جهان هستى آشناتر و نزدیکتر شوید.
این جمله به روشنى مسئله جبر و سلب آزادى اراده را نفى مىکند و مىگوید: ایمان نتیجه مطالعه جهان آفرینش است یعنى این کار به دست خود شما است.
سپس اضافه مى کند ولى با این همه آیات و نشانههاى حق باز جاى تعجب نیست که گروهى ایمان نیاورند، چرا که آیات و نشانهها و اخطارها و انذارها تنها به درد کسانى مىخورد که آمادگى براى پذیرش حق دارند، اما آنها که تصمیم گرفتهاند هرگز ایمان نیاورند این امور هیچگونه اثرى برایشان ندارد. «وَمَا تُغْنِی الآیَاتُ وَالنُّذُرُ عَن قَوْمٍ لاَّ یُؤْمِنُونَ»
این جمله اشاره به حقیقتى است که بارها در قرآن خواندهایم که دلایل و سخنان حق و نشانهها و اندرزها به تنهایى کافى نیست بلکه زمینههاى مستعد و آماده افراد نیز شرط گرفتن نتیجه است.